MILAGROS PÉREZ OLIVA/
Gënjeshtra dhe mashtrimi nuk citohen njësoj në të gjitha sistemet politike. Në spanjisht e vërteta është aq e shvlerësuar saqë disa politikanë mund të gënjejnë pa pritur varësi pasojash apo diferenca me vendet e tjera, ku të kapen në flagrancë gënjeshta, që bëhet për motiv ndërprerjeje apo për raste emergjente.
Sapo e pamë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ministrja e jashtëm Amber Rudd dha dorëheqjen sepse “u kap” duke gënjyer. Rudd kishte mohuar në parlament se kishte një objektiv specifik të deportimit të emigrantëve të parregullt, por e përditshmja “The Guardian” publikoi një letër të firmosur nga ajo vetë në të cilën informonte kryeministren Theresa May që propozonte rritjen e deportimeve nga 10% në 12.800 për vit.
Ka tashmë tre anëtarë të kabinetit të Theresa May që kanë dhënë dorëheqjen që nga nëntori i kaluar për gënjeshtra. Damian Green dha dorëheqjen si zëvendëskryeministër ngaqë bëri “deklarata të pasakta dhe mashtruese” për materialin pornografik të gjetur në kompjuterin e tij në Dhomën e Komuniteteve në vitin 2008.
Dhe më parë, Priti Patel Ministrja e Bashkëpunimit Ndërkombëtar, paraqiti rastin e një pushimi familjar, një udhëtim në të cilin ai kishte një takim sekret me zyrtarë të lartë të qeverisë izraelite.
Të gënjesh ka një çmim në SHtetet e Bashkuara të Amerikës. Në Spanjë, në këmbimë, gënjeshtra është pjesë e asaj që është e lejuar dhe madje e justifikuar në luftën partiake. Të gjithë e dinin se Cristina Cifuentes kishte gënjyer për masterin e saj, megjithatë, e gjithë udhëheqja e PP, duke qëndruar lart, u lejua të kushtonte një ovation të gjatë të transmetuar në televizion si një sfidë për ata që kërkuan dorëheqjen e saj.
Zbutja me të cilën Cifuentes shkoi në dhomën autonome, duke mohuar atë që ishte një dëshmi e dukshme, është në kundërshtim me atë që kemi parë në Parlamentin Britanik.
Por, ishte një video e turpshme, e nxjerrë po ashtu në rrugë të turpshme, por jo të gënjeshtërt, e cila i dha fund karrierës së tij.
Kur e vërteta nuk ka vlerë, asgjë nuk ka vlerë. Pranimi i gjerë në politikë nënkupton një shkallë të korrozionit moral që prek çdo gjë tjetër. Është kulture në të cilën gërmohen të gjitha llojet e korruptimeve, nga më të voglat deri tek më të mëdhajat. Në të gjitha ka gënjeshtra dhe mashtrim. Dhe kjo sjellje mund të mbështetet vetëm me kalimin e kohës nëse bëhet një qendrim cinik i politikës: unë e di që ti e di që po të mashtroj, por besoj se do vazhdosh të më votosh sepse je nëri nga ne.
Katër presidentët e PP (Partido Popular, “Partia e popullarizuar”) në bashkësinë e Madridit “preken” nga korrupsioni. Tani, partia po kërkon një kandidat të pastër dhe duket e vështirë për ta gjetur atë.
Siç pohon filozofja Victoria Camps, fuqia mban virtyt dhe kjo është arsyeja pse një vigjilencë aktive e qytetarisë është e nevojshme. Por kur gënjeshtra kryesore është të paraqitet si i ndershëm dhe kampion i luftës kundër korrupsionit, atëherë ajo që mbaron është vetë demokracia, sepse qytetarët kanë një kohë të vështirë të dallojnë se kush është i sinqertë dhe kush nuk është. Ky qendrim të përforcon idenë që gjithçka vlen në politikë dhe se asnjë politikan nuk është i besueshëm kur nuk është i drejtë; jo të gjithë gënjejnë, jo të gjithë janë njësoj.
Në të njëjtën dhomë në të cilën Cifuentes ka shfaqur me trimëri të jashtëzakonshme artin e simulimit, ka udhëheqës që kanë bërë me mirësjelje një flamur personal dhe politik. Por në mesin e shumë gënjeshtrave, është e vështirë t’i njohësh ato./AlpeNews.al
https://elpais.com/elpais/2018/04/30/opinion/1525113476_754429.html
Përktheu ekskluzivisht për AlpeNews.al: Klaudia Malaj.
Leave a Reply