Para pak ditësh mbarova së lexuari një nga romanet e penës më të ndritur shqiptare, Ismail Kadare, E Penguara. Ndër shumë fjalë e pasazhe të jashtëzakonshme, më mbeti në mëndje një fjali: Ju keni prangat, ne kemi shpresën. Dramaturgu, personazhi kryesor i romanit, ulet në Kafe Flora në Tiranë me një hetues të regjimit të kaluar dhe shpreh anti-analogjinë e prangave dhe shpresës. Dhe nuk ka se si çdo lexues të mos e identifikojë këtë shprehje me prangosjen e një kombi i cili prej gati tre dekadash nuk i ka mbetur gjë tjetër veçse shpresa. Vetëm shpresa e prangosur.
Për afro tridhjetë vjet shqiptarët kanë përjetuar terapi shoku, prangosje e liri me kusht, ëndrra të rreme e të paplotësuara, tronditje politike dhe ekonomike, herë shuplakat e herë ledhatimet e shtetit, herë kanë besuar premtime të rreme e herë të tjera janë mashtruar prej tradhëtive të shtetarisë, kanë bërë një hap përpara e tre hapa pas, katër hapa përpara e pesë hapa pas, depresione sociale dhe eksperimente fiskale e institucionale, kanë qeshur me historira rozë politike e kanë qarë me skandale të errëta shtetarie, kanë shijuar një hurbë lumturie me lajme të gëzueshme nga Evropa e bota e më pas kanë zbrazur stomakun me të vjedha nga premtimet e rreme brenda kufijve, janë rropatur të gjithë jetën për fëmijët e tyre e tashmë po i largojnë me ngulm jashtë vendit për t’u kursyer atyre të ardhmen, e po përpëliten për të mbajtur gjallë frymën e fundit të shpresës.
Mjaft! Tridhjetë vite prangosje shprese janë shumë. Tridhjetë vite provincializëm politik janë të pafalshme. Tridhjetë vite, e plus të tjerat që priten, janë një brez i tërë, janë një jetë.
Mendësia politike evropiane, integrimi i plotë në BE, oksigjenimi i shpresës dhe vendimi për të ecur me hapa të mëdha progresiv drejtë një të ardhme më të zhvilluar e më të qendrueshme janë e vetmja zgjidhje. Duhet të kishte ndodhur dje, e nuk duhet të fillojë as nesër, duhet të ndodhë që sot. Mjaft! Historia do na gjykojē si varrmihës të shpresës, varrmihës të një kombi.
E gjithë politika nuk duhet ta vendosë kokën e saj mbi nënkresë e të bie në gjumë e qetë, por duhet të djersisë e pikojë gjak nga mundi e lodhja për të këputur prangat që e mbajnë të izoluar këtë vend, për të fshirë turpin e talljen që ka rënë mbi këtë vend, duke shfrytëzuar mendjet më brilante dhe energjitë më vitale në shërbim të së ardhmes, për më shumë punësim, standarde më të mira jetese, arsim, shëndetësi, siguri, e rregull më të mirë, e për mundësi më të shumta.
Shqiptarët nuk kërkojnë përkujdesje, as të ushqehen me gji, ata kërkojnë vetëm një mundësi për ta ndërtuar vetë të ardhmen e tyre, ashtu siç e kanë bërë gjithmonë plot vullnet e sakrificë. Vetëm një mundësi. Jepuni shqiptarëve një mundësi dhe ky vend do jetë si një qytet mbi mal, ku sytë e mbarë botës do drejtohen për nga ai.
Hiqjani prangat dhe ky vend do bëhet simbol lirie.
Leave a Reply