14 SHTATOR/ I dashur dhe i paharruar Azem

Atë mëngjes ne ishim atje në shesh për të përcjell ty në banesën e fundit. Shiu që filloj natēn që u derdh kallashnikovi mbi ty, nuk kishte ndalur 48 orë.
Ishim të gjithë nga gjithë Shqipëria, në sheshin Skënderbe dhe mëpas të gjithë u drejtuan në Bulevardin e Dëshmorve.
Të gjithë i rresht në funeral mes thirrjesh “Azem ti je Gjallë”
Në funeralin e bulevardit mungoi vetëm ai: “bespreri”.
Mijra fytyra të zbehta dhe sy të përlotun u ngrin kur panë që ai si gjarpër u largu drejt zyrës, atje ku ti ishe pushkatu.
Çdo kush e kuptoj se donte me të përdor edhe në “xhenaze”, dhe ai gjithmon duke hedh gurin e duke gaheh dorën.
Iku nga funerali, i fsheh dhe ti shkundi eshtrat e tua.
Ashtu të shtangun kena ngri mes bulevardit kur arkivoli yt u përdor me thy dyert e kryeminiatrisë, dhe mes plumbash ashtu edhe duke fjet ata prej teje trembeshin dhe doni me thur lavdi.
Të harruan vlla dhe vazhdonin me kufomën tënde të hapnin dyertwt e puahtetit.
Isha aty dhe s’munda ti ndal, as çmendurinë dhe as tradhtinë, as pabesinë dhe as pa burrninë sepse ai që dirigjonte pa kanun e pa fe nuk ishte atje.
Kishte plot Lule tjera edhe atëherë me ja u faturu grushtin e përgjakun me jetën tënde.
Munda veç të të shoqëroja ty për herë të fundit në banesën e përhershme.
Trupin tënd mundëm me e marr dhe ishim shumë pak kur të dërguam atje në varreza sepse turma mbeti në bulevard mes ethesh për të rikthyer gjarprin në pushtet.
Ishte fundi historisë por dhe njeriu i fundit ishe ti.
Unë shpresoj të jetë kështu, dhe mos vazhdoj poshtrimi deri tek trashëgimtarët e tu.
Ishte shumë ftohtë Azem në 14 shtator, unë isha atje kur dhe arkivolin ta shkallmun