Në gazetat e Shteteve të Bashkuara, op-ed shkruhen nga njerëz jashtë bordit redaktues, të cilët jo domosdoshmërisht ndajne të njëjtën linjë me atë të gazetës. Ato dallohen nga shkrimet redaksionale, qe zakonisht mbajne firmen e gazetes dhe jane gjithmone në linjën e shprehjes së gazetës, si dhe nga kolumnat, të cilat shkruhen nga gazetarët e gazetës. Emri op-ed është një shkurtim, e kundërta e faqes editoriale, përballë faqeve editoriale. E para op-ed u prezantua në 1921 nga Herbert Bayard Swope, në New York Evening World”, kuptova se nuk ka asgjë më interesante se opinioni kur është interesant, kështu që kam gjetur një mënyrë për t’i bërë vende në faqen përballë editorialeve, që u bë më e rëndësishmja në Amerikë “. Opsioni i parë u publikua në New York Times më 21 shtator 1970. Që atëherë këto faqe janë bërë një vend për debat në gazetat në të gjithë botën. Natyrisht, detyrimi për të gjetur çdo dite mendime interesante mund të shtyjë edhe në publikimin e gjërave pakuptim.
Në librin e tij “Gazetari pothuajse i përsosur”, David Randall kujton se do të jetë shumë më mirë në qoftë se një numër i madh i gazetarëve të ndjekin shembullin e Bob Considine amerikan, i cili në vitin 1973 shkroi editorialin më të shkurtër në histori. “Sot s’kam asgjë për të thënë.” Në shumicën e rasteve, megjithatë, op-ed janë interesante dhe mbi të gjitha ndikues. Në prill doli në “Quarterly Journal of Political Science” një studim nga Alexander Coppock, i Universitetit Yale, me një mostër prej 3,567 njerëzve të zakonshëm dhe 2,169 gazetarë, profesorë dhe politikanë, të cilëve iu dhanë për të lexuar pesë op-ed në çështje shumë te diskutuara.
Pas leximit të tyre, 65 deri 70 për qind e të anketuarve ndryshuan mendim. Ja pra sa ndikuese jane editorialet!
Leave a Reply