REXHEP HOTI/ S’mund të të vijnë të gjithë në kortezh!

S’mund të të vijnë të gjithë në kortezh!
Adem Demaçit
Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
Pa çka se humanizmi yt e mëshiroi politikën anekënd;
Peshonte e rëndë gjurma jote për lirinë e atdheut,
O Bacë!
E kush të qëndronte së bashku me ty në atë vend?!

Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
As shokët e idealit që i përcillje nga qelitë;
Të vërtetën për ty s’ka kush ta shkruajë,
Baca Adem,
Spiunë ordinerë për ty u bënë edhe shkrimtarët,
Medet!
U bënë akademitë!

Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
Nën këmishën e shqyer të kombit është e koduar tradhtia;
S’ka arsye më të mos thuhet kjo!
Ti i mbaje në shpirt tri dekada të gropuara nën hekura
E shqiptarët nëpër gosti thoshin me dhëmbë të zhveshur,
Sa e shtrenjtë është liria!

Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
Nuk ka aq shumë maska, s’ka aq shumë make up-e për fytyrë,
Ti po ikën pa brengë drejt fluturimit tënd nëpër univers
Adem,
Të faleminderit, që ashtin e kombit e lë pa mynxyrë!

Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
Nuk është mëkat!
Për të gjallë e bëre trungun ilirë të mos shembet më nën dhé,
Bima etnike të mos shkulet më nëpër Gadishullin Ballkanik
E foshnjat mund të qajnë, të qeshen lirshëm
Pa dallime nëpër atdhe!

Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
Meditimet të qëndrojnë në hap me pacifistët nënsundim;
Ua fale kredencialet tua pa u hamendur dikur;
Të lumtë, mund të thonë cinikët;
Në shenjë nderimi u këmbye një titull!
Oh, sa mospajtime kishte!
S’dihej më kush ishte Laokoonti,
E kush Kali i Drunjtë!

Sot,
Në kortezhin tënd nuk mund të vijnë të gjithë!
Ti ishe Demaç,
Imuniteti yt qëndronte mbi të Drejtën për të Gjykuar,
Ishe vetë Atdhe
E kur fjalët e tua kishin më pak kuptime
Më shumë gurë kishim ne!